Ama sen yine yoksun…

İnancıma ve sana saygı duyuyorum, her ne pahasına olursa olsun…

Böyle olmasaydı, aldığım nefese bir kurşunla son verip sonsuz hayata ulaşabilirdim.

Yapmıyorum. Neden biliyor musun? Allah’ı sevdiğim için, ona saygı duyduğum için ve seni de benimle beraber yarattığı için.

Sen ise bunu anlamakta zorlanıyor, kavramak ve içine çekmek istemiyorsun.

Kendini neyle üstün gördüğünü de çözemiyorum.

Her insana tek tek bakıyor, onların birer insan olduğunu görmek isterken, sen nerelerdesin ve kiminlesin?

Hadi gel, insanlık bu tarafta diyorum, sen tam aksi yönde gitmeye devam ediyorsun.

Bazen “Çılgın mısın?” diyesim geliyor sana, doğrudan ve dosdoğru yüzüne.

Senin sanatınla benim sanatım arasında hiçbir fark olmamasına rağmen, sen ayrımcılığa devam ediyorsun.

Bir etrafına bak, ne göreceksin? İnsan yığıntısından başka ne var? Göremediğin o kadar çok şey var ki… Çünkü kalp gözüyle bakmıyorsun.

Bense gözlerimi kapatıp karanlıkta ışığı arıyorum.

Kalbimi ortaya atıp, ona bakan var mı diye görmek istiyorum.

Hani derler ya: “Tüm dünyayı içime gömdüm, bir tek sen kaldın içimde olmayan.”

Sana seni anlatmak için o kadar çok düşündüm ki, bildiğim tüm kelimeleri harmanladım ve bazılarını sırf sen anlayasın diye seçtim.

Ama sen yine yoksun…

Senin yokluğunda bana gelen her şey, sadece senin için.

Var mı başka duymak istediğin? Veya okumaktan aciz gözlerinin uyanması ve ışığı araması için?

Ne pahasına olursa olsun, sana saygı duyuyor ve inancımı seviyorum…