Annemi kim öldürdü…

Annemi kim öldürdü? Bilmiyorum. Ya da çok iyi biliyorum da söylemeye dilim varmıyor. Beni, seni, onları… Hepimizi kim öldürdü? Hâlâ öldürmeye devam eden o eller kimin?

Hayata bir fiyat biçen, zamana bir sınır koyanlar var. Sonra bu sınırlı hayatı önümüze sürüp “kaderin bu” diyorlar. Oysa daha yeni dünyaya gelmiş bir bebek, ne kadar yaşayacağını nereden bilecek? Ona kaderini kim verecek?

Ölüm dediğimiz şey gerçekten bir son mu, yoksa unuttuğumuz bir başlangıç mı? Hadi hep birlikte sustuğumuz o yüce varlığa soralım: “Kader nedir?”

Bugün, insanlığını çoktan yitirmiş olanlar, bizim için birer hayat düzdüler. Yıllar önce başlamış bu düzen. Sonra inancımızı kullandılar. Bu çizilmiş yola “kader” dediler ve hançeri öyle sapladılar göğsümüze.

Eğer ölüm bir kadersee, affınıza sığınarak soruyorum: O hâlde siz neden yaşıyorsunuz?

Ölüm, ancak bedenin bittiği yerdir. Oysa içimizdeki yaratılış enerjisi asla ölmez. Ölseydi, ne sonsuzluktan söz edebilirdik, ne cennetten ne cehennemden.

Bedenimizi kaybediyoruz sadece. Belki de yeni bir fizikle, yeniden var olacağız.

Hayatı bize kader diye yutturanlara hesap sormak, en doğal hakkımız. Şunu çok iyi biliyorum: Ölümlere sebep olanların hepsi bir gün hesap verecek. Öldürülenlerin haykırışı ne kadar doğalsa, onların hakkı da o kadar büyük olacak.

Bu dünyaya gelen herkesin yaşama hakkı var. Bunu kimse elinden alamaz, onu şekillendiremez.

Ama bakın, şimdi şekillendirilmiş bir hayatın tam ortasına bırakılmışız. Ve adını “kader” koymuşlar. Biz de inandığımız için sessizce kabullenmişiz. Hâlbuki inanç; insanın kendini bulması, kendini yargılaması değil miydi? Ne yazık ki insan, kendi dışındaki her şeyi yargılamayı çoktan yol edinmiş.