Bana bir imkan verir misin?

İnsanlara imkân sunmadan beklenti içine girmeyin.

Etrafına bir bakar mısın? Olayları bir düşünür müsün? Sana sunulan hayatı inceler misin?

Göreceksin veya anlayacaksın: Kime, kim hangi imkânları sunarak bir takım hayatlar meydana gelmiş ve bu hayatlar sürüklenip gitmiş.

Paylaşılan topraklarımı mı sayayım sana? Basılan paraları mı? Yoksa madde için öldürülen canları mı? Hangisini istersin?

Birilerine imkânlar sunularak, kapılar açılarak, paralar basılarak, topraklar paylaşılarak hayat belirlenmiş ve verilmiş. Sen ise kalkmış, hiçbir imkân verilmeden, şans tanınmadan, para verilmeden, toprak verilmeden “Hadi uç!” diyorsun. O zaman sen uçmayı dener misin?

Bu gördüğün dünya, bir takım insanlara bir takım imkânlar verilerek oluşturulmuştur. Hatta evrenin keşfi için, yeni bir dünya için, yeni bir yaşam için bile çok büyük imkânlar yaratılarak ilerlenmek istenmektedir.

Maalesef haklısın; sana da bir imkân verilmediği için bu beklenti içindesin. Ne demeliyim ki…

Olanakları oluşturanlar mı suçlu dersin? Yoksa onlara bu olanakları vermelerine sebep olan bizler mi?

Artık düşünmekten öteye gitmeyen bir imkânsızlık ile karşı karşıyayız. Maddenin gücüyle oluşan bir hayat nelere mal olacak, bunu da gelecekte göreceğiz…

Çok geç kaldın. Şu an birçok imkân sunulsa bile hiçbir adım atamazsın.

Neden, biliyor musun? Kaybedilen bir güven ile hiç kazanılamayan bir özgüvene sahip olan insan, zayıf bir denekten başka bir şey değildir.