Halk ne olursa olsun gerçeği görüyor ve sokaktan sesleniyor

“Halk ne olursa olsun gerçeği görüyor ve sokaktan sesleniyor”

Sosyal medyada ve sokak röportajlarında yükselen ekonomik tepki, resmi anlatı ile vatandaşın gündelik deneyimi arasındaki makasın giderek açıldığını gösteriyor. Anketler, halkın büyük çoğunluğunun ülkenin gidişatından memnun olmadığını ortaya koyarken; Avrupa’da da benzer hayat pahalılığı protestoları sokaklara taşmış durumda. Devlet televizyonlarının bu sesleri görmezden gelmesi, temsil krizini derinleştiriyor.

Sokak ve Sosyal Medya: “Geçim” Ana Gündem

Türkiye’de özellikle YouTube, Instagram ve Twitter üzerinden yayınlanan sokak röportajları, vatandaşın ekonomiye dair algısını doğrudan yansıtan en popüler mecralardan biri haline geldi. Akademik bir çalışma, bu röportajlarda katılımcıların büyük çoğunluğunun ekonomiden şikâyet ettiğini, ancak ilginç bir şekilde bir kısmının düşük gelirli olmasına rağmen mevcut durumu savunmaya çalıştığını da ortaya koyuyor . Ancak asıl dikkat çeken nokta, sokaktaki genel havanın “geçim sıkıntısı” üzerine kurulu olması.

Sosyal medyada paylaşılan ve kısa sürede gündem olan görüntüler, bu sıkıntının somut hallerini gözler önüne seriyor. Örneğin, Muğla Datça’da bir pazarcı esnafının tezgâhına astığı “Kredi kartına 5 taksit sebze meyva” tabelası, sosyal medyada geniş yankı buldu. CHP Genel Başkan Yardımcısı Burhanettin Bulut’un paylaştığı bu fotoğraf, “Eskiden taksit televizyona, buzdolabına yapılırdı; bugün sofraya konacak sebze meyveye yapılıyor” sözleriyle, alım gücünün geldiği noktayı özetledi . Benzer şekilde, muhalefet partilerinin sosyal medya üzerinden yayınladığı “Hükümet Karması – Gariban Vatandaş” gibi ironik videolar, ekonomik yükün vatandaşın omuzlarında olduğu mesajını işliyor .

Anketler Ne Diyor? “Türkiye Kötüye Gidiyor”

Sokaktaki nabzı en net gösteren verilerden biri, Nisan 2026’da 2.250 kişiyle yapılan GÜNDEMAR araştırması. Buna göre, katılımcıların yüzde 70’i “Türkiye kötüye gidiyor” derken; demokrasinin iyi işlemediğini düşünenlerin oranı yüzde 64. En büyük demokratik sorun olarak ise yüzde 63 ile “adalet ve yargı” öne çıkıyor .

Daha da çarpıcı olanı, iktidar seçmenindeki erime. İstanbul Ekonomi Araştırma’nın çalışmasına göre, AK Parti seçmenleri arasında ekonominin gidişatını olumsuz bulanların oranı yüzde 51’e ulaşmış durumda. Bu, iktidarın kendi tabanında bile ekonomik gerçekliğin inkâr edilemez hale geldiğini gösteriyor . Merkez Bankası’nın yıl sonu enflasyon tahminini yüzde 28’e yükseltmesi ve gıda enflasyonunun yüzde 35’i aşması, sokaktaki “geçinemiyorum” serzenişini rakamlarla doğruluyor .

Resmi Yayınlar ve Görünmezlik

Tartışmanın can alıcı noktası burada başlıyor: Sosyal medyada ve sokakta bu denli yaygın bir hoşnutsuzluk varken, devlet televizyonlarının ve ana akım resmi yayınların bu tabloyu yansıtmaması. Vatandaşın “görünmez” kılınması, kamusal güveni aşındırıyor. Oysa ekonomik stresin bu denli yüksek olduğu bir dönemde, resmi kanalların yalnızca makro verilerle “iyimserlik” tablosu çizmesi, halkın gerçekliğiyle çelişiyor. Halkın büyük çoğunluğu, kendisinin ve komşusunun yaşadığı sıkıntıyı görürken, ekranda farklı bir ülke resmedilmesi, “yönetilme” algısına dair güveni zedeliyor.

Avrupa’da Durum: Sokaklar Sessiz Değil

“Avrupa’da halk sokakta değil” varsayımı da güncel verilerle çürüyor. Ekim 2026 itibarıyla Avrupa’nın birçok ülkesinde hayat pahalılığı, konut krizi ve kamu hizmetlerindeki yetersizlikler nedeniyle geniş çaplı protestolar yaşanıyor.

Fransa’da eğitim koşulları ve hayat pahalılığına karşı başlayan gösteriler ülke geneline yayıldı; yüz binlerce kişi sokağa çıktı, yaklaşık 1.800 kişi gözaltına alındı .

İtalya’nın Milano kentinde geçim krizi protestoları polisle çatışmalara sahne oldu, mağazalar yağmalandı .

Belçika, Portekiz ve İspanya’da konut krizi ve yüksek kiralara karşı eylemler düzenlendi .

Avrupa’daki bu tablo, ekonomik hoşnutsuzluğun sadece Türkiye’ye özgü olmadığını, küresel bir “geçim krizi” dalgasının parçası olduğunu gösteriyor. Dolayısıyla Türkiye’deki sokak sesini “yok saymak” ya da “görmezden gelmek”, sadece iç siyaset açısından değil, karşılaştırmalı bir perspektifle de gerçeklikten kopmak anlamına geliyor.

Sonuç: Duyulmayan Ses, Sandıkta ve Sokakta Yükselir

Halkın sosyal ağlar üzerinden ve sokak röportajlarındaki ısrarlı “geçim” vurgusu, resmi rakamların ötesinde bir gerçekliğe işaret ediyor. Devletin temel direği halktır ve halk, kendi hayatında hissetmediği bir “iyileşme” anlatısına ikna olmuyor. Anketler, iktidar seçmeninde bile ciddi bir erozyona işaret ederken; sosyal medya, vatandaşın sesini duyurma kanalı haline gelmiş durumda. Resmi yayınların bu sesi duymaması veya duyurmaması, temsil açığını büyütüyor. Avrupa’daki örnekler, sokaktaki ekonomik tepkinin bastırıldıkça değil, ancak duyuldukça ve çözüm üretildikçe yatışabileceğini gösteriyor. Halkın sesini görmezden gelmek, siyasi ve toplumsal maliyeti en ağır olan tercih olmaya devam ediyor

kaynak DS
Haber Veriyoruz