Aslında insanlar öldürülmüyor, onların düşünceleri ve fikirleri öldürülüyor.

Aslında insanlar öldürülmüyor; onların düşünceleri, fikirleri ve umutları öldürülüyor.

Peki neden? Fikirlerin yayılmasını, gerçeklerin çoğalmasını ve vicdanın uyanmasını engellemek için.

Belki çarkın nasıl döndüğünü biliyorlar. Belki olaylara tanıklar. Belki de yasaklanmış bir gerçeği okumuşlardır. Kim bilir?

Asıl acı olan şu ki: Öldürülen her düşünce, susturulan her ses, bir gün mutlaka yeniden dirilecek ve katillerinin karşısına dikilecektir.

Acaba diyorum, o zaman da mı öldürmek isteyecekler? Nereye kadar?

Hani inanmıştınız? Hani inançlıydınız?

Bir yandan “affeden ve affedecek olan yaratan odur” dersiniz. Dua edin, ibadet edin dersiniz.
Ama öldürüp “ölüm var” diyen de sizsiniz. Sürekli bir çelişki içindesiniz.

Unutmayın: Ne kadar öldürürseniz öldürün, fikirler ve düşünceler asla ölmez.
Çünkü gerçek inanç, düşünmeyi, fikir üretmeyi, araştırmayı ve sorgulamayı emreder.

Onun için boşuna hayatlar harcıyorsunuz. Oysa gerçekte harcanan, aslında sizin kendi hayatınız.

Eklenen Gerçek:
Bir toplumda öldürülen ilk şey cesaret, sonra merak, ardından güvendir. Ama asla unutulmamalıdır ki, yasaklanan her düşünce bir gün daha güçlüyle geri döner. İnsanı yok edemezsiniz; edemeyeceğiniz gibi onun ufkunu da karartamazsınız. Çünkü insan, düşündükçe var olur. Düşüncenin öldüğü yerde ise zaten yaşanacak bir şey kalmaz.