Yazana Değer Verilmeyen Bir Ülkenin Karanlığı.

berraklaştırılmış ve düşünsel ağırlığı korunmuş bir versiyonunu sunuyorum.

Yazana Değer Verilmeyen Bir Ülkenin Karanlığı

Bu ülkede yazı yazana değer verilmiyor. Bunun en açık örneklerinden biri, adına “yazarlar birliği” denilen ama gerçekte yazarı değil, itaati ödüllendiren yapılardır. Örneğin Türkiye Yazarlar Birliği gibi kurumlar, yazının hakikatle kurduğu bağı değil; kimin sustuğunu, kimin hizaya girdiğini ölçer hâle gelmiştir. Bu durum, gerçek yazarlarla ve gerçek düşünürlerle alay etmektir.

Bu bir zihniyet meselesidir. Ve bu zihniyet karanlıktır.

Yazıyı küçümseyen, yazanı yok sayan bir toplum; aslında okumayı da, düşünmeyi de reddediyordur. Çünkü yazı yoksa “Oku” da yoktur. Ve kendi inanç sistemlerine göre bile bu böyledir. “Oku” emrinin ilk muhatabı insan değil, yazının kendisidir. İlk yazıcı ise insan değil, Yüce Yaratıcıdır.

Ama ne yazık ki bunu dahi algılayamıyorlar.

Suyun üzerinde yüzüyorlar; ama yüzdükleri suyun derinliğine inmeye cesaret edemiyorlar. Çünkü korkuyorlar. İnançlı olduklarını söylüyorlar ama korkaklar. Ve korku, inancın içindeki çatlağın en net göstergesidir. Eğer inanç sağlam olsaydı, hakikatten korkulmazdı. Eğer iman bütün olsaydı, yazıdan kaçılmazdı.

Oysa yüzdükleri suyu da, inemedikleri derinliği de, o korkuyu da yazan bir Yaratıcı vardır.
Ve yazıya saygı göstermeyen, aslında varlığa saygı göstermiyordur.

Bugün sanal bir dünya bile yazı ile kuruluyor. Kod yazılıyor. Algoritma yazılıyor. Sanal akıl, yani yapay zekâ bile yazılarak var ediliyor. Bunu dahi kavrayamayan bir aklın, yazıyı küçümsemesi şaşırtıcı değildir.
Ama bu cehalet mazur görülemez.

Çünkü hayat bu hâle yazılarak geldi. Tarih yazıyla aktarıldı. Bilgi yazıyla korundu. Hakikat yazıyla taşındı.

Bu yüzden son söz nettir:

Yazana sahip çıkın. Yazana değer verin. Çünkü yazı yoksa bilinç yoktur. Bilinç yoksa insan da yoktur.

Haber Veriyoruz